Srpski narod živi usred poluostrva Balkana u jugoistočnoj Evropi, od 7. veka nove ere, kada su se Sloveni doselili na Balkan. Srbi u značajnom ili značajnijem broju žive u Srbiji (uključujući pokrajine Vojvodinu i Kosovo i Metohiju), u Bosni i Hercegovini, u Crnoj Gori, i u Hrvatskoj. Nekada je bilo mnogo Srba i u Makedoniji, Albaniji i Mađarskoj. Procenjuje se da danas u svetu živi oko 11 miliona Srba. Značajna populacija Srba (po popisima): Srbija (bez Kosmeta) 5.360.239, KiM 146.128, Bosna i Hercegovina 1.086.733, Crna Gora 205.370, Hrvatska 123.892, Severna Makedonija 23.847, Turska 70.000, Slovenija 38.964, Mađarska 10.038, Nemačka 500.000, Austrija 300.000, Švajcarska 187.554, Francuska 120.000, Švedska 120.000, Ujedinjeno Kraljevstvo 80.000, Italija 70.000, Holandija 53.845, SAD 191.538, Kanada 96.530, Australija 69.544, Argentina 70.000, Južna Afrika 25.000 itd.

Ovakav centralni geografski položaj srpskog naroda na Balkanu, na raskršću zapada i istoka, činjenica da su Srbi pravoslavni hrišćani, a ne katolici ili muslimani, da su bili najbrojniji i najuticajniji narod na Balkanu, su nažalost, Srbe i srpske države doveli u nepovoljan položaj da budu doživljeni kao remetilački faktor, i da smetaju i zapadu i istoku. Turci su vladali većim delom Srbije oko 500 godina, a u BiH su vladali 400 godina, sve do 1878. godine. Na zapadu Balkana, Srbi iz Hrvatske, Vojvodine i kasnije BiH, su bili pod vlašću Austrougarske imperije. Srpski narod je vekovima bio žrtva nepovoljnih istorijskih i demografskih tokova i geografskog položaja. Vekovima je srpski narod bio podeljen na one koji su bili pod vlašću Otomanske i Austrougarske imperije, i bio je izložen genocidu, pogromima, etničkom čišćenju, pokrštavanju i pretapanju u druge narode, od strane Otomanske i Austrougarske imperije. Tokom Drugog svetskog rata, srpski narod je opet bio žrtva genocida ostvarenog od strane hrvatske ustaške, nacističke tvorevine, Nezavisne države Hrvatske. U Prvom svetskom ratu je poginulo oko 1,2 miliona Srba. U Drugom svetskom ratu je poginulo oko milion Srba.

Delovanje stranih sila na Balkanu, vekovima ima kontinuitet i jednu zajedničku odrednicu. I Otomanska i Austrougarska imperija, i ustaška NDH, i nemački, italijanski i albanski fašisti, i titoistička SFRJ, i zapad od 1990., i vlasti novih država nastalih raspadom SFRJ– Hrvatske, BiH, Crne Gore, i vlasti okupiranog Kosova i Metohije, rade jednu te istu stvar. Suzbijaju i suzbijali su korpus srpskog stanovništva na različite načine – genocidom (od strane Turaka i Albanaca na prostoru Stare Srbije, i od strane NDH), pogromima, etničkim čišćenjem i etničkim inženjeringom, negiranjem srpskog identiteta, prekrajanjem teritorija, rasrbljavanjem, pokrštavanjem i pretapanjem u druge narode. Strane sile su uništavale srpsku državnost, srpski etnos, srpski jezik, srpsku pravoslavnu veroispovest, i Srpsku pravoslavnu crkvu. Danas, zapad želi da ukine Republiku Srpsku, želi da Srbija prizna lažnu državu Koosovo, želi da sve Srbe u Crnoj Gori „pretopi“ u Crnogorce, želi da odvoji Vojvodinu i Rašku oblast (Sandžak) od Srbije. Zapad danas nastavlja sve ono što su protiv Srba radili Turci, Austrougari, Nemci, ustaše, balisti, NATO 1999. godine. Zapad drobi srpski korpus na Balkanu. U Hrvatskoj ima 3,2 odsto Srba, a pre 100 godina ih je bilo 19 odsto. Na Kosovu i Metohiji ima 5 odsto Srba, a 1939. ih je bilo 34 odsto. U Crnoj Gori, po popisu iz 2023. ima 33 odsto Srba, a po popisu stanovništva iz 1909. godine, većinu stanovništva Crne Gore činili su pravoslavci, Srbi iz Crne Gore (94,38%). Zapad je do 2012. podsticao separatizam u Vojvodini, podsticao je stvaranje „vojvođanske nacije“ i „vojvođanskog jezika“, koji ne postoje i koji nikada nisu postojali. Zapad podstiče islamski separatizam u Raškoj oblasti.

Zapad je 1990. godine, izazvao i podstakao raspad SFRJ i bratoubilačke ratove devedesetih. Zapad je direktno doveo do nezavisnosti Slovenije, Makedonije, Hrvatske i BiH. Zapad i NATO su 1999. godine izvršili zločinačku agresiju na SRJ, tj. na Srbiju, sa ciljem da Srbiji otmu KiM. Zapad je 2006. godine organizovao osamostaljenje Crne Gore, da bi Srbiji zatvorio izlaz na more, da bi Srbiji lakše nastavio da otima Kosovo i Metohiju, i da bi nastavio da drobi Srbiju. Zapad je 2008. godine, organizovao proglašenje nezavisnosti lažne države Kosovo. EU je 2011. organizovala jalove pregovore o Kosovu i Metohiji. EU je 2013. godine bila garant potpisanog Briselskog sporazuma, a albanska strana nije ispunila ništa. Od tada Zapad podstiče tiho etničko čišćenje Srba sa KiM i svako drugo albansko nasilje nad Srbima.

Ako laže koza, ne laže popis!

Popisi stanovništva su najbolji dokaz da su Crnogorci i Bošnjaci – Srbi. Popisi stanovništva su najbolji dokaz da Hrvati, Crnogorci i Bošnjaci govore isti jezik kao i Srbi. A taj jezik je srpski. Popisi stanovništva su najbolji dokaz kako su rasrbljavani Srbi i kako su pretapani u Crnogorce, Bošnjake, Hrvate i Albance.

Popis u Kraljevini Jugoslaviji 1931. nije iskazivao nacionalnu pripadnost na direktan način. Umesto toga, etnička struktura se utvrđivala preko maternjeg jezika i veroispovesti. Prema popisu, 1931. u Kraljevini Jugoslaviji bilo je 13.934.038 stanovnika, od toga: 6.785.501 (48,69%) pravoslavaca, 5.217.847 (37,44%) rimokatolika, 231.169 (1,65%) evangelista, 1.561.166 (11,20%) muslimana i 138.355 (1%) ostalih. Pravoslavaca tj. Srba (48,69%) i Srba muslimana (7,6%)  je bilo ukupno 56,3%. Od ukupnog broja muslimana – 11,2% treba oduzeti 3,6% koliko je po popisu bilo onih koji su govorili arnautski (albanski) i onda dođemo do 7,6 odsto Srba muslimana.

Prvi popis posle Drugog svetskog rata je izvršen 1948. godine. Prvi put su birokratskim dekretom titoista uvedene do tada nepostojoće nacionalnosti – Makedonci, Crnogorci i „neopredeljeni muslimani“. Ukupan broj stanovnika FNRJ je bio 15.772.098. Do 1948. godine, pravoslavni stanovnici Crne Gore i stanovnici Južne Srbije (Makedonije), su smatrani Srbima. Većina muslimana je smatrana Srbima islamske veroispovesti. Po tom popisu „Nacionalni sastav stanovništva FNRJ“ je bio: Srbi 6.547.117 (41%), Hrvati 3.784.353 (24%), Slovenci 1.415.432 (8,8%), Makedonci 810.126 (5%), Crnogorci 425.703 (2,65%), neopr. muslimani 808.921 (5%), Šiptari 750.431 (4,5%), Mađari 496.492 (3,1%), Vlasi 102.953 (0,6%). Uputstvo za popis je predviđalo da građani islamske veroispovesti (muslimani) koji su južnoslovenskog etničkog porekla, daju neki od odgovora: Srbin-musliman, Hrvat-musliman ili neopredeljen-musliman, s tim što su Srbi-muslimani u konačnim rezultatima uključeni u Srbe, Hrvati-muslimani u Hrvate, a Makedonci-muslimani u Makedonce, dok su neopredeljeni-muslimani iskazani posebno. Da procenim da je polovina Makedonaca, srpskog porekla. Po standardima prethodnih popisa iz kraljevine Jugoslavije, 1948. godine je u FNRJ živelo oko 51,25% Srba, pravoslavaca i muslimana.

Popis 1991. u SFRJ je pokazao da u SFRJ živi 23.528.230 stanovnika. Od ukupnog broja stanovnika SFRJ, sastav po narodnosti je bio sledeći: Srbi 8.526.872 (36,2 %), Hrvati 4.636.700 (19,7 %), Muslimani / Bošnjaci 2.353.002 (10,0 %), Albanci 2.178.393 (9,3 %), Slovenci 1.760.460 (7,5 %), Makedonci 1.372.272 (5,8 %), Jugosloveni 710.394 (3,0%), Crnogorci 539.262 (2,3 %), Mađari 378.997 (1,6 %). To znači da je bilo pravoslavnih Srba bilo 40% (Srbi, Crnogorci, i pola Jugoslovena), dok je Srba muslimana bilo 10%. Ukupno 50% Srba.

Iz ova tri popisa se takođe vidi delovanje etničkog inženjeringa, kroz opadanje broja Srba. U Kraljevini Jugoslaviji 1931. je bilo 56,3 odsto Srba. U FNRJ 1948. je bilo 51,25 odsto Srba, a u SFRJ 1991. je bilo 50 odsto Srba. Za 60 godina broj Srba u Jugoslaviji je opao za 6,3 odsto.To opadanje broja Srba nema veze sa priraštajem, već ima veze sa rasrbljavanjem.

Šta kaže lingvistička nauka?

Jezik kojim Hrvati, Bošnjaci i Crnogorci govore, je sa naučnog, lingvističkog stanovišta isti jezik kojim govore i Srbi. Hrvatski, bošnjački i crnogorski jezik, predstavljaju varijetete jednog jezika – srpskog. Ovo potvrđuje hrvatska lingvistkinja svetskog ugleda, naučnica Snježana Kordić. Doduše, ona taj jezik naziva „naš“ i „zajednički“, odbijajući da taj jezik nazove imenom bilo koje od četiri etničke ili verske grupe koje ga govore, pa i njegovim pravim imenom – srpski jezik. Termini „naš“ i „zajednički“ ne mogu biti naziv bilo kog jezika, zbog toga što bi onda tako mogli nazvati, npr. svaki od pet velikih svetskih jezika – engleski, španski, francuski, nemački i portugalski (i mnoge druge). To bi izazvalo neverovatnu zbrku i haos. Snježana Kordić argumentovano dokazuje da je srpski jezik, poput engleskog ili španskog, jedan policentrični jezik, koji je trenutno veštački podeljen. Ona takođe tvrdi da poput raznih drugih nacija u svetu, Hrvati, Srbi, Bošnjaci i Crnogorci govore varijantama jednog višenacionalnog policentričnog standardnog jezika. Isto kao što Nemci, Austrijanci, i veliki deo Švajcaraca, govore jedan te isti jezik – nemački. Kao što Francuzi, jedan deo Švajcaraca i Belgijanaca, govore jedan te isti jezik – francuski. Isti princip važi i za engleski, španski i portugalski jezik. Vidimo da je u ovih pet jezičkih slučajeva glavni kriterijum brojnost ili dominantan položaj jednog naroda (u prošlosti ili sada). Nikada Austrijanci nisu tvrdili da govore „austrijski“, niti je ikada moćnim Amerikancima palo na pamet da svoj jezik nazivaju „američkim“. Brazilci nikada nisu tvrdili da govore drugi jezik osim portugalskog. Ostali narodi Južne i Centralne Amerike, se izjašnjavaju da govore španski. Primera koji se tiču ovih pet jezika, ima još mnogo. Ako bi, taj opšte prihvaćeni princip primenili na ove prostore, nesumnjivo bi zaključili da Hrvati, Bošnjaci i Crnogorci govore srpski jezik. Taj kriterijum nije prihvatljiv Hrvatima, Bošnjacima i Crnogorcima, i oni ne prihvataju da svoj (srpski) jezik nazivaju srpskim. Ključnu ulogu u tome igra mržnja prema svemu srpskom (etnos, jezik, veroispovest…), ali i čuveni „narcizam malih razlika“ (Frojdov izraz „der Narzißmus der kleinen Differenzen“). Sukobi na prostoru Balkana u poslednjoj deceniji prošlog veka, najbolje objašnjavaju o čemu govorim. To potvrđuje i uspostavljanje novih, ranije nepostojećih lingvističkih pravila i jezika, na ovim prostorima. Važnu ulogu igra i činjenica da su Hrvatska, Federacija BiH i Crna Gora, ne tako davno uspostavile državnost (1991.,1995.,2006.).

Nažalost, Hrvatska, Federacija BiH i Crna Gora, svoju svežu i krhku državnost, nastoje da ojačaju veštačkim postupcima, kreiranjem novih jezika, i kreiranjem novih etnosa (argument o novom etnosu ne važi u slučaju Hrvatske) i širenjem narcizma malih razlika. Crna Gora se uz to trudi da kreira i svoj poseban verski identitet i crkvu (CPC), koji nikada nisu postojali. Kako bude proticalo vreme, Federacija BiH i Crna Gora, će sve više uspostavljati svoje identitete. Sada su ti identiteti veštački i nategnuti, ali nauka pokazuje da dugotrajno istrajavanje na jednom, makar i veštačkom identitetu, vremenom prerasta u stvarni etnojezički i verski identitet.

Hrvatska i Hrvati

Ustaška, neonacistička država NDH je od 1941. do 1945. počinila genocid nad Srbima, Romima i Jevrejima. Hrvatske ustaše su tada ubile oko 700.000 ljudi. Ustaška NDH je ukinula SPC, zabranila je, i uspostavila monstruoznu ali mrtvorođenu HPC – Hrvatsku pravoslavnu crkvu. Kako su prekrajane srpske teritorije, najbolje svedoči slučaj Baranje. Između 1929. i 1941. Baranja je bila u sastavu Dunavske banovine, zajedno sa ostatkom Vojvodine. 1945. godine, kada su utvrđivane granice između republika, odlukom Komisije Politbiroa CK KPJ, koja je utvrđivala granice između Hrvatske i Srbije, Baranja je titoističkim dekretom pripojena Hrvatskoj. Hrvatska je državnost stekla, prvi put u istoriji, tek 1991. godine. Sve ostale tvrdnje sadašnje Hrvatske o državnosti iz sedmog ili desetog veka su istorijski neutemeljene. U Hrvatskoj živi 123.000 Srba, što čini 3,20% od ukupnog broja stanovnika te države. Ovi podaci potiču iz poslednjeg zvaničnog popisa stanovništva, a u poređenju sa popisom iz 2011. godine, kada je Srba bilo 186.000, broj srpskog stanovništva je zabeležio pad za trećinu. Po popisu iz 1991. godine, Srbi su činili 12,2% stanovništva, bilo ih je 581.000. Pre 100 godina Srbi su činili 19 odsto stanovništva Hrvatske. Ustavom Hrvatske iz 1990. godine, Hrvatski sabor je srpskom narodu ukinuo status konstitutivnog naroda u Hrvatskoj. Po popisu iz 2001. godine, u Hrvatskoj je bilo 201.631 (4,54%) Srba. Hrvatska je tokom ratova devedesetih, kada se uporede podaci iz popisa 1991. i 2001. uspela da protera i etnički očisti 380.000 Srba, građana Hrvatske. Kada se kada se uporede podaci iz popisa 1991. i 2021., Hrvatska je uspela da protera i etnički očisti 458.000 Srba, građana Hrvatske. Samo u zločinačkim agresijama zvanim „Oluja“ i „Bljesak“ 1995. godine, Hrvatska je u oba zločinačka napada, proterala – etnički očistila 250.000 Srba, a ubila je njih 2200.

Bošnjaci i „Bošnjačka država“

Turci su Bosnom i Hercegovinom vladali oko 400 godina. Posle Berlinskog kongresa, 1878. god. Austro-Ugarska monarhija je okupirala Bosnu i Hercegovinu. Austrijska uprava u Bosni i Hercegovini je trajala 40 godina, od 1878. do 1918. godine. Da suzbije srpsku nacionalnu svest, Austrougarska je planski razvijala »bosanski« patriotizam i negovala kult bosanske prošlosti. Austrougarska je isto to tada radila i na prostoru Albanije i KiM, stvarajući albansku naciju. Bosna i Hercegovina je tokom Drugog svetskog rata bila deo ustaške Nezavisne države Hrvatske. Muslimanske jedinice, poput SS Handžar divizije (26.000), su bile deo SS trupa, pod nemačkom komandom. Kao i u ostatku NDH, nad Srbima u BiH je počinjen genocid, a SPC je bila ukinuta i zabranjena. Dva državna entita Bosne i Hercegovine (Federacija BiH i Republika Srpska) su ograničenu državnost prvi put stekli 1995. godine. Formalno, cela BiH je i dalje pod međunarodnom (zapadnom) upravom, kojom rukovodi zapadni kolonijalni namesnik. Pre 1995. Bošnjaci tj. bosansko hercegovački muslimani, nikada nisu imali svoju državu, niti su postojali kao nacionalnost. Popis u FNRJ, 1948., muslimanima je kao opciju opredeljenja nudio izraz „neopredeljeni muslimani“, ukoliko nisu želeli da se izjasne kao Srbi, Hrvati, Turci itd. Titoisti jugokomunisti tada, ali i kasnije, nisu smatrali da su bosansko hercegovački muslimani poseban narod. Ideja o „bošnjačkom“ jeziku je nastala tek posle raspada SFRJ, i to zbog potrebe da se novostvoreni bošnjački narod, okiti i svojim bošnjačkim jezikom. Da ponovim, Bošnjaci su Srbi islamske veroispovesti i govore srpski jezik. Već 31 godinu Bošnjaci i bošnjački , su politički priznati kao postojeći narod i postojeći jezik. Prvi popis stanovništva Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca od 31. januara 1921. godine, nije prepoznavao Bošnjake (bosanske Muslimane) kao narod, zbog toga što oni nisu ni postojali kao poseban narod. Takođe, „bošnjački“ jezik nije postojao, čak ni kao pojam do 1995. godine. Jednostavno rečeno, Kraljevina SHS je zdravo za gotovo uzimala istinu da su u Bosni i Hercegovini tada uglavnom živeli Srbi pravoslavci, Srbi muslimani, i Hrvati. Ni jedan popis u istoriji do 1991., uključujući i onaj 1991., nije prepoznavao Bošnjake kao narod. To je i razumljivo, zbog toga što su i oni i njihov jezik nastali tek 1995. godine.

Crna Gora i „Crnogorci“

Velika narodna skupština srpskog naroda u Crnoj Gori, poznatija pod nazivom Podgorička skupština, bila je narodno predstavništvo Crne Gore po završetku Prvog svetskog rata. Zasedala je od 24. do 29. novembra 1918. godine u Podgorici. Njene najpoznatije odluke bile su: zbacivanje kralja Nikole i dinastije Petrovića Njegoša u korist dinastije Karađorđevića, ujedinjenje Crne Gore sa Kraljevinom Srbijom i iskazivanje podrške ujedinjenju svih Srba, Hrvata i Slovenaca u jedinstvenu jugoslovensku državu. Državnost Crne Gore, koja je postojala od 1878. do 1918. (40 godina), nije relevantna, zbog toga što je tadašnje pravoslavno stanovništvo Crne Gore, smatralo da govori srpski jezik, i smatrali su sebe Srbima iz Crne Gore. To je bilo tačno, s obzirom na to da je pravoslavno stanovništvo Crne Gore – srpsko stanovništvo (Srbi iz Crne Gore, isto kao i Srbi iz BiH). Različito od zvanične Crne Gore, na primer, današnji Srbi iz Bosne i Hercegovine i Republike Srpske, ne smatraju da su Bosanci ili Bošnjaci, i ne smatraju da govore bošnjački ili bosanski, i pored toga što imaju svoju državu, Republiku Srpsku. Oni su Srbi i govore varijetet srpskog. „Crnogorska“ narodnost ne postoji. To je veštačka tvorevina komunista, od 1945. i od 1948. godine. Do tada su postojali samo Srbi iz Crne Gore.

Crnogorska pravoslavna crkva je osnovana kao NVO 1993. godine. Zvanično je registrovana 17. januara 2000. godine, uz blagoslov mafijaša Mila Đukanovića. Milo Đukanović, jedan od najvećih tvoraca lažne crnogorske nacije, i lažnog crnogorskog jezika, je želeo da SPC, zameni Crnogorskom pravoslavnom crkvom. Zbog toga je 2000. godine, dao nalog da se zvanično registruje CPC. Od osnivanja 1993. CPC su vodili ili vode, raščinjeni sveštenici Antonije Abramović (preminuo) i Miraš Dedeić, te Boris Bojović za koga je dokazano da uopšte i nije sveštenik. Prve zamisli o stvaranju CPC nastale su izvan Crne Gore, u vrijeme kada je pod okriljem ustaškog režima u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj došlo do okupljanja crnogorskih fašista i kolaboracionista na čelu sa Sekulom Drljevićem. Tokom 1943. i 1944. godine, Drljević je pod uticajem klerofašističke ideologije ustaškog pokreta formulisao tezu o različitosti crnogorskog pravoslavlja ne samo u odnosu na srpsko pravoslavlje, već i u odnosu na Pravoslavlje uopšte. Ustaša Drljević je skovao pojam crnogoroslavlje, stavljajući ga nasuprot svetosavlju. Ugledajući se na ustaški projekat „Hrvatske pravoslavne crkve“, Drljević je doslovno tvrdio: „Crnogorska crkva kroz sve vjekove nije bila ni u kakvoj zavisnosti od bilo koje pravoslavne crkve. Odlučna je činjenica, da Crnogorci imaju svoju religiju, svoje crnogoroslavlje i da su ostajući vjerni njemu vjerni samima sebi“. Cilj Mila Đukanovića, neoustaše, je bio i da se Srpskoj pravoslavnoj crkvi oduzme sva imovina u Crnoj Gori, i da se poveri njegovom režimu i novoosnovanoj ustaškoj CPC.

Prema zvaničnim podacima sa poslednjeg popisa stanovništva koji je sprovela Uprava za statistiku – Monstat, 443.394 ili 71,10% stanovništva Crne Gore se izjasnilo kao pravoslavci. Iz toga zaključujemo da u Crnoj Gori, živi najmanje 71,1 odsto Srba pravoslavaca. Prema zvaničnim rezultatima poslednjeg popisa stanovništva u Crnoj Gori, 43,18% građana govori srpskim jezikom, „Crnogorski“ govori 34,52% stanovnika, „Bosanski“ govori 7,3%, i Albanski govori 5,25%. U suštini, kada se saberu svi varijeteti – u stvarnosti srpski jezik govori 88% stanovnika Crne Gore. Srpski jezik je bio jedini zvanični i službeni jezik u Crnoj Gori, po Ustavu i zakonima, do 2007. godine. Sa stanovišta lingvističke nauke, „Crnogorski jezik“ i „Bošnjački – bosanski jezik“ ne postoje, već su to „srpski jezici ijekavskog izgovora“. Sa lingvističkog stanovišta, crnogorski i bošnjački jezik pripadaju istom srpskom dijasistemskom korpusu (istočnohercegovački dijalekt srpskog). Oba jezika se baziraju na istočnohercegovačkom dijalektu štokavskog srpskog narečja. Zbog toga je jasno da u Crnoj Gori srpskim jezikom govori 88% stanovnika.

 Albanci i Kosovo i Metohija

U uslovima viševekovnog ropstva pod Turcima i Albancima, naročito u 18. i 19. veku, nasilje nad Srbima u Staroj Srbiji je imalo karakter genocida. Tokom 5 vekova turske i albanske vladavine nad Srbima u Staroj Srbiji, koja je obuhvatala i KiM, Srbi su „pretapani“ u Albance – koji su tada zvani Arnautaši. O tim procesima je pisao i Jovan Cvijić u svojim naučnim delima, ali i akademik Dimitrije Bogdanović u svom naučnom delu „Knjiga o Kosovu“. Za vreme Drugog svetskog rata Kosovo i Metohija je bilo deo fašističke Velike Albanije. Titoističko komunističke vlasti koje su vladale od 1945. do 1989. godine, su tokom decenija povukle niz poteza štetnih po Srbiju i Kosovo i Metohiju (zabrana povratka proteranim Srbima i Crnogorcima, proglašenje Autonomne Kosovsko-Metohijske Oblasti, proglašenje Autonomne Pokrajine Kosovo i Metohija, promena naziva u Socijalistička Autonomna Pokrajina Kosovo, ustavne promene iz 1971. i 1974.), čime su udarili temelje za odvajanje KiM od Srbije. Nemoguće je zaboraviti zločine NATO-a, nad Srbima na Kosovu i Metohiji, i nad ostatkom Srbije. Nemoguće je zaboraviti i zločine Albanaca nad Srbima u poslednjih 28 godina – to je zločin koji traje i dan danas. Srpski narod je od ubedljive većine u 15. veku, od 98 odsto stanovništva KiM, do danas, sveden na manjinu od 5 odsto stanovništva KiM. Podaci za 15. vek, potiču iz turskog deftera-popisa iz 1455., koji je obavljen na teritoriji Brankovića, koja je obuhvatala današnje Kosovo i Metohiju. Albanske vlasti na KiM, već 27 godina, zatiru srpski narod na KiM, a 1999. godine, Albanci su sa KiM proterali oko 200.000 Srba. Takođe, albanske vlasti na KiM, već 27 godina, falsifikuju istoriju, i pokušavaju da prisvoje srpsko kulturno nasleđe i pokušavaju da nasleđe Srpske pravoslavne crkve, prikažu kao nasleđe albanskih pravoslavaca (koji praktično nisu postojali, već su to bili Srbi – Arnautaši).

U Albaniji od 1937. godine, postoji Albanska pravoslavna crkva (Autokefalna pravoslavna crkva Albanije), koja je kanonski priznata i koja deluje isključivo u Albaniji. Kao i hrvatske ustaše, kao crnogorski ustaša Sekula Drljević i Milo Đukanović, i fašista Albin Kurti pokušava da osnuje Kosovsku pravoslavnu crkvu.Tako je 21.04.2025. godine, grupa samozvanaca i kriminalaca, koja sebe naziva „Kosovska albanska pravoslavna mitropolija“ otvorila svoj prvi objekat u prištinskom naselju Ulpijana. Ceremoniju je predvodio saamozvanac i kriminalac Niko Blažde poznatiji kao Nikola Džufka koji se lažno predstavlja kao albanski pravoslavni sveštenik iako nema taj čin, a ni priznanje Albanske pravoslavne crkve. Nikola Džufka je u nekoliko navrata predvodio albanske razbojnike prilikom upada u srpske crkve. Eparhija raško-prizrenska je tada reagovala upozoravajući na grub nasrtaj na imovinu SPC u cilju širenja etničke i verske mržnje i nestabilnosti na prostoru Kosova i sa ciljem otimanja baštine SPC, u pokušaju njene „albanizacije“ ili „kosovarizacije“. Zbog ovog upada, Specijalno tužilaštvo je Džufku i još jednu osobu koja se lažno izdaje za albanskog pravoslavnog sveštenika, Lejdi Zagalija, teretilo za izazivanje podela, nacionalne, verske i etničke mržnje. Autokefalna pravoslavna crkva Albanije se, 16. novembra 2022. godine u saopštenju za javnost, nedvosmisleno ogradila od Džufke, navodeći da predstavlja samo sebe i da „nema ni crkvu ni zajednicu vernika, uprkos pompeznim izjavama koje s vremena na vreme daje u medijima“. „Improvizovao je u podrumu svoje kuće, ono što on naziva ’crkva’, otvoreno obmanjujući medije da je to ’paleohrišćanska crkva – katakomba’. Otvoreno i u medijima obmanjuje i laže da je završio veronauku, a nije. Tačnije, završio je srednju stručnu školu za prehrambenu tehnologiju u Elbasanu, čak je i ponavljao završnu godinu. Daje ’patriotske’ izjave, istovremeno prezirući i ismevajući albansko pravoslavno sveštenstvo, a takođe ismeva i ironizuje ozbiljnost verskih poglavara i sveštenstva drugih vera“, navela je još pre dve i po godine Albanska pravoslavna crkva.

Napomena. Autor ovog teksta ne spori pravo Crnogorcima, Bošnjacima i drugima, da sebe, svoje države i svoje jezike, nazivaju kako žele. Jednako tako, ne bih to pravo osporavao ni bilo kome ko se izjasni kao „Marsovac“. Autor ukazuje na naučne činjenice – lingvističke, istorijske i etničke. Takođe, veštačke promene nametnute bilo kom narodu, u pogledu jezika i etniciteta, često postaju trajne.

Autor je poslanik i član predsedništva SNS